Overal waren ze, tussen Kempenland en Rijn, de landlopers, schooiers, hoeren, inbrekers, misdadigers. De mensen in en rond de Peel waren er bang voor, de bestuurders en soldaten maakten er jacht op, aan galgen werden ze opgehangen of lichamelijk werden ze zwaar gestraft.

We kunnen het ons bijna niet meer voorstellen, hoe de armoede van het midden van de achttiende eeuw zoveel mensen dreef tot diefstal, mishandeling, misdaden.

Peter Geuskens uit Meijel heeft talloze archieven in Thorn, Den Bosch, Deurne, Asten, Helden, Maasbree, Maastricht, Ravenstein, enz. doorzocht.

-

Hij zal over zijn vondsten vertellen in

een bijzondere interessante lezing

op woensdag 25 januari om 20.00 u.

in de Truijenhof, Tomveld te Meijel.

-

- 

Strenge winters met weinig voedsel, gedeserteerde soldaten, verjaagde zigeuners, armoede, er waren veel oorzaken voor het ontstaan van roversbenden. Vaak onder leiding van een beruchte aanvoeder als Ariken van Turnhout. Zij trokken over het platteland, met vuurwapens en brandstichting, plunderden huizen, mishandelden mensen. Bijna elke gemeente heeft in de archieven nog wel lange lijsten waarop die rondtrekkende bendeleden van rond 1750 zeer beeldend beschreven staan: kort en dik, rood aangezicht, hazenlip, pikzwart gekroest haar, volvet, pokdalig, enz.

Als er jacht op hen gemaakt werd, was de Peel met schaapskooien voor hen een ideaal gebied om zich aan arrestatie te onttrekken. Maar ook de inwoners hielpen hen uit vrees, want je kon ze beter te vriend houden, wat te eten geven, voor hen gaan kijken waar wat te stelen was.

Over die mensen aan de zelfkant van de maatschappij in de achttiende eeuw in onze regio is nog weinig bekend.

Daar wil Peter Geuskens met zijn artikelen en lezingen verandering in brengen, want ook deze mensen behoren tot ons gezamenlijk verleden.

De vergaderruimte van IVN-Meijel in de Truijenhof was op woensdag 23 november gezellig met zo’n 30 belangstellenden gevuld. Op uitnodiging van heemkundevereniging Medelo hield Hans Smulders een lezing over zijn jonge boek ‘De Groote Peel … en jezelf tegenkomen’. Een jaar lang was de oud-burgemeester van Meijel dagelijks naar de Groote Peel getrokken om er te fotograferen en vooral om te voelen wat de Peel met je doet. Het werd een verrassende avond, geen uiteenzetting over de natuur, maar in meerdere opzichten een ‘belevenis’.

Na de pauze was het woord aan de aanwezigen, Hans beantwoordde vragen. Op het scherm verschenen honderden prachtige foto's, geen biologieles, maar geboeid zijn en vooral: intensief leren kijken. We zagen planten, dieren en vormen die we, toch vaak wandelend in de Peel, nooit opgemerkt hebben. Met zijn verhalende antwoorden op de vragen leerde Hans ons met andere ogen en instelling naar de pracht van de Peel kijken. En waar het nodig was sprong Meijels natuurkenner Jan Slaats bij. Zo zagen we ineens een koekoeksbij, een twintig jaar niet geziene boktor, een Zuid-Europese spin bezig met een sprinkhaanpop. We leerden van achtergronden van foto’s en van het geduld dat je moet hebben om goed te kijken.

Medelovoorzitter Wim Basten kon aan het slot dan ook namens allen dank uitspreken naar Hans Smulders omdat hij op een eigen manier duidelijk had gemaakt dat de Peel een ongekend natuurlijk revalidatiecentrum is, als je het maar wilt zien …